ေနမင္းက ကမၻာကုိေလာင္ကၽြမ္းလုိ႔
သစ္ပင္အုိေတြရဲ႔ မ်က္ႏွာေအာက္
မ်က္ရည္ေတြပစၥလကၡက္
အျမင္မေတာ္တဲ႔ ေလနီက်မ္းတသုိက္
မုိက္ေထြးမွဳလုိ႔သာယာခဲ႔ေလရဲ႔
လမင္းက ကမၻာကုိအိပ္မက္ေစလို႔
ငါတို႔ေတာင္ပံေတြကုိေခါက္သိမ္း
အိပ္မက္ေတြနဲ႔ ခ်ိန္းခ်က္
အစိမ္းသက္သက္ သူမ နာမည္ပုံရိပ္က
ငါကို၀ါးလုိ႔မ်ဳိတယ္
ညီမွ်ျခင္းကုိ ဆြဲေထာင္ျပီး
ပုဒ္မ အျဖစ္ သူမ ဖန္ဆင္းတယ္
တရားသူမၾကီး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေအာက္
ဒူးေထာက္ နဖူးေမွာက္ ေနခဲ႔တယ္
ငါမွားသလား မွန္သလား
ေသဆုိေသ ေနဆုိေန
ထားရာေန ေစရာသြား
ငါႏွလုံးေသြးေက်ာေတြ သူမပုိင္တယ္
အေရာင္လင္းမဲ႔သူဆုိေပမယ္႔
အလင္းေရာင္ကုိ ခံသားတတ္သူပါ
ဟုိဘက္ဒီဘက္ ယုုုိက်ေနတဲ႔စိတ္
တိတ္တိတ္ ေလး စြဲလမ္းတတ္လား
ငါဘာမွ မသိဘူး ဘာမွမတတ္ဘူး
သူမ မာယာကြန္ယက္ေၾကာင္႔
အင္တာနက္ဆုိတာ သိရတယ္
သူမ ခၽြဲပစ္ပစ္ စကားေတြ ပစ္တင္လုိ႔
ခ်က္တင္ဆုိတာ သိရတယ္
ရက္စက္ဖုိ႔ ရက္သစ္ေတြတုိင္း
ရြက္သစ္ေတြငုိရတယ္
ၾကည္႔စမ္း
ေရလုိလို တံလွ်ပ္ေတြက
ခံတပ္မရွိတဲ႔ ရုိးသားမွဳကုိ
ထုိးေဖာက္လုိ႔ ထုံးဖြဲ႔
ရစ္ခ်ည္လုိ႔ တုပ္ေႏွာင္တယ္
အဆုံးမသတ္နဳိင္တဲ႔ ကဗ်ာနိဂုံး
အရုံးနဲ႔ အမုန္းနဲ႔
ၾကဳံးပက္ခံ႔လုိက္ရုံသက္သက္သာ
ပက္လက္ျပာျဖစ္သြားတဲ႔
၀ိညဥ္ေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္မွိန္ရျပီ
ေနာက္ထပ္
နင္႔ မာယာနဲ႔ မဖန္ဆင္းပါနဲ႔ေတာ႔
မဖန္ဆင္းပါနဲ႔ေတာ႔ ေနာ္။
.................
