၂-၂-၂၀၀၂ စေနေန႔
အဲဒီေန႔
လည္ေခ်ာင္းေတြ ပူေလာင္တင္းက်ပ္
အပူလွဳိင္းေတြ တစ္ဆင္႔ျပီးတစ္ဆင္႔
ကုိယ္ေပၚထုတ္ခ်င္းေျပးလႊား
ခႏၶာကုို ဘယ္လုိေစာင္႔ၾကည္႔ရမလဲ
စိတ္ကုိဘယ္ေနရာပုိ႔ရမလဲ မသိ
အိမ္မက္ဆုိးေတြ မမက္လိုက္ရ
အတိတ္နိမိတ္ ေကာက္ယူခြင္႔မၾကဳံ
ဒီေလာက္ကင္းျပတ္မယ္မထင္ဘူးေလ
ႏွင္းေတြ ျမဴေတြ နဲ႔ ျဖတ္သန္းခ်င္ေပမယ္႔
ေတာင္တန္းတစ္ခုလုံး အရုိးေတြေၾကျပဳံး
တံလ်ပ္ေတြ ထူထူထတဲ႔လြင္ျပင္
ဘယ္ဆီကုိ ဦးတည္ရြက္လြင္႔ရမလဲ
ညေနခင္းစစ္စစ္ေတြနဲ႔
သူစိမ္းျပင္ျပင္ျဖစ္ခဲ႔ရျပီ
တံခါးေခါက္သံနဲ႔ အတူ ဖြင္႔၀င္ခ်င္ေပမယ္႔
အိပ္မွဳံစုံ၀ါး အလင္းကုိ ဦးညႊတ္ဖုိ႔
ညေတြမုိးလင္းခြင္႔မရွိေတာ႔ျပီ
က်ေတာ္ ၀မ္းနည္းရေတာ႔မလား မ။
ေလေျပသင္းတဲ႔ ေအးျမျခင္းမွာ
အမိမဲ႔ငါး ကၽြန္ေတာ္
ႏြဲ႔ဆုိးျပင္းျပင္းေတြ ခပ္ယူသုံးစြဲ
ကၽြန္ေတာ္ ေႏြရာသီေတြ ပူျပင္းေတာ႔မယ္
အလုိက္တသိနဲ႔ ဖန္တီး
အသိတစ္ခုနဲ႔ တီးတုိးေ၀ဖန္
မ်က္ႏွာပ်က္ပုံေလး မွ မျမင္ခ်င္မျပခ်င္တဲ႔ မ
ဒဏ္ရာ အစုတ္အျပတ္ေတြ ဖာေထးခ်ဳပ္အုပ္
အညစ္အေပအေဟာင္းအႏြမ္းေတြ ေလွ်ာ္ဖြတ္
ေလေျပေတြခဲက ေလေျပက
သိပ္လူသားဆန္လြန္းတဲ႔ မ
ဘာေၾကာင္႔ အမွန္တရားကုိ ေျပာျပရတာလဲ
ရူးၾကမုိက္ၾကနဲ႔ ဦးတည္ရာမဲ႔ခဲ႔သမွ်
မ အရိပ္ မွာ အပန္းေျဖရတယ္
တစ္ဦးတစ္မ်ဳိး ေျခာက္မ်ဳးိေျခာက္ဘာသာနဲ႔
တုန္႔ျပန္စရာမလုိတဲ႔ နားလည္မွဳစာမ်က္ႏွာေတြ
ေမတၱာအဟုန္နဲ႔ လွမ္းခဲ႔တဲ႔ အရိပ္
ေခါင္လြန္းတဲ႔ ေႏြ ေတာက္လြန္းတဲ႔ ေနေအာက္မွာ
ကၽြန္ေတာ္
ခပ္တည္တည္ ေနခ်င္သလုိ ေနခဲ႔ရတယ္
ေမွ်ာ္လင္႔တာေတြ ေမွ်ာ္လင္႔သလုိ
မျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အျပင္
မေမွ်ာ္လင္႔တာက ပဥၥလက္ဆန္ဆန္ ဇာတ္ခြင္တည္လုိ႔
သိပ္ပူပန္တတ္တဲ႔ ပြင္႔ဖတ္ေလး တစ္ခု
ညေတြကနက္ေမွာင္ ရွည္ရွားေနလိမ္႔မယ္
ျပင္းထန္တဲ႔ေလျပင္းေအာက္မွာ
ေသေသခ်ာခ်ာ စိတ္ေလွ်ာ႔ျပလုိက္သလား
ဒီလုိျပမွ နားလည္နဳိင္မယ္လုိ႔
အေသအခ်ာ ယူဆသြားခဲ႔သလား
ကၽြန္ေတာ္ မေတြးရဲပါဘူး
ေန႕ကုိေမွ်ာၾကည္႔ေတာ႔ နာၾကင္မွဳေတြက ေပါေလာ
ဘယ္အခ်ိန္ ကမ္းကုိျမင္ပါေတာ႔မလဲေလ။
