လမ္းခြဲတဲ႔ အရသာေတြက ခါးသက္လုိ႕
အတိတ္ထဲကုိလဲ ေျပးမ၀င္ခ်င္ဘူး
ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ ကုိ ၀ါးမ်ဳိတတ္လုိ႕
သံေယာဇဥ္ၾကဳိးေတြနဲ႔ ပစၥဳပၸန္မွာ ျမဲျမဲခ်ည္
အတူရွိတဲ႔ အခ်ိန္ေတြကုိ တုိးအပ္လုိ႕
ပစၥဳပၸန္ အက်ဥ္းသားေလး ျဖစ္ခ်င္တယ္.။
။................။
အလင္းျဖင္႔ရွင္သန္ျခင္း
ႏွမ ယေသာ္
အေပ်ာ္တပုိက္ အမုိက္တုိက္ႏွင္႕
ငါးစုံကာမ ကိေလသကုိ
ပယ္ခြာဆုိက္ျမန္း အျမဳိက္နန္းသုိ႕
ေလွ်ာက္လွမ္းငါ႕မွာ
သံသရာ ကၽြတ္ခမ္း
ခ်မ္းသာလမ္းတည္း။
သေခ်ၤေလးခု
ပါရမီစုႏွင္႕
ျဖည္႕စြက္ခဲ႔ရာ
ႏွဳိးစက္ပါ၍
သားေတာ္ရာဟု
တားေဖၚျပဳလည္း
မ်က္ရည္မထြက္
ဗလာလက္ျဖင္႕
ၾကမ္းတမ္း ခရီးလမ္း
ငါေလွ်ာက္လွမ္းအံ႕ ။
သုဒ္ေဓာဒနာ အေမမာႏွင္႕
ေဆြမ်ဳိးညာတိ
ရာေထာင္ရွိလည္း
ေပ်ာ္ေသာ္ မထုိက္
နိမိတ္ပုိက္၍
ဆုိက္ေရာက္သည္မွာ
ဤခ်ိန္ခါတည္း။
ႏွမ ယေသာ္
အပုိင္းပုိင္းျပတ္
စိတ္ကုိ ျဖတ္၍
ရမၻ သုဘ သုရမၻႏွင္႔
စည္းစိမ္အစု ပယ္ခြာျပဳ၏
ဆႏၵအမတ္ က႑က ႏွင္႕
ရဥၥနာ ျမစ္နီး အမုိက္မီးကုိ
ပယ္ခြါစြန္႔ထုတ္
တရားထုတ္အံ႔။
ကုိယ္၏ အက်င္႕ ကုိယ္တုိင္က်င္႕၍
ပါရမီ ညာဏ္ထူး တရားဦးကုိ
ပဥၥ၀ဂၢါ ေဟာေဖာ္ျပသည္
ဓမၼစကၠ မည္တြင္ၾက၏။
ေလာကမုိက္ေမွာင္
အလင္းေရာင္ကုိ
ကုိယ္၌ျဖည္႔ထား သတၱ၀ါ အမ်ားအား
ထိေစ ျမင္ေစ ၾကားသိေစ ဟု
ေဟာေဖၚထုတ္ၾကား
ျမတ္ဘုရားဟု
မ်က္စိ နားႏွာ သံေ၀ထားကာ
သစၥာေလးခု ျမြက္ဆုိျပဳ၏။
နတ္လူသုံးတစ္
အလင္းခ်စ္၍
အေမွာင္မပူး ျမဳိက္ထူးကုိရွာ
အလင္းကမၻာမွာ အလင္းရွာၾက
အလင္းသားမ်ား
အလင္းစကားျဖင္႕
အလင္းတံခါးမ်ားဖြင္႕လွစ္ခဲ႔ျပီ
......
အလင္းတံခါးမ်ားပြင္႕ေစခဲ႔ျပီေလ......။
။...........။
(မွတ္ခ်က္ အကယ္၍ အျပစ္ပါေသာ စကားမ်ားပါလွ်င္ ျပဳျပင္ေပးၾကရန္)
ေစာေနေသြး
သမုိင္းတစ္ခု ထုဆစ္ျခင္း
လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္ အေတြး
လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္ အေရး
ေျမတစ္ခြင္မွာ ေ၀ဆာလုိ႕
ဇဋာျပင္မွာ ေ၀ဆာလုိ႕
အာရုံအလန္းေတြ စားသုံး
စကားလုံးေတြကုိ က ရနံ႔သင္းတယ္
အလတ္စား လတ္ဆတ္မွဳ
ခ်န္လွပ္မရေအာင္
အထားအသုိ တိက်တယ္
ဘာမထီသား လက္မေထာင္တယ္
လူမွဳ စီးပြား အိမ္ေထာင္
ေရးလုိ႕ရသမွ် အေရးေတြ
အဆင္ေျပလုိ႕
အဆင္မေျပလုိ႕
စိတ္ဓာတ္က်တယ္
စိတ္ဓာတ္ၾကြတယ္
ရင္ဆုိင္တယ္
ယွဥ္ျပဳိင္တယ္
ဇရာေတြ ျပဳိလဲတာ
ပ်ဳိျမစ္ျခင္းရဲ႕ နိဂုံးေလ
ေျပာေျပာဆုိဆုိ မရဏေျမမွာ
တိတ္ဆိတ္ေျမမွာ ပန္းေတြ ေ၀လုိ႕
ခ၀ါခ်လုိက္ပါ
အဏၰ၀ါေလာက္ ရွိပါေစ
ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ
ေကြးမဆန္႕ ဆန္႕မေကြး
ေဟာဒီ လက္ေတြ
အသံၾကားရုံနဲ႔ သံေ၀ဂ ရလုိက္ပါ
ဆိတ္သုဥ္းမယ္႕ ေနာက္ဆုံး
ေနာင္တ မရတဲ႔
သမုိင္းတစ္ခု ေတာ႕ ထုဆစ္ပါ
ေနာင္သားေတြ အတြက္
စာမ်က္ႏွာသစ္ ဖြင္႕လွစ္ခဲ႔ပါ
သမုိင္း တစ္ခုရဲ႔ စာမ်က္ႏွာမွာ
လွေစ ပေစ ရေစ လုိ႕ပဲေပါ႕...။
။................။
ေစာေနေသြး
ဘယ္မွာ ငါဟု ရွိအံ႔နည္း
ေလာက ဇာတ္ခုံ
ဤလူဘုံ၌
မ်ဳိးစုံကၾက
မ်ဳိးစုံကၾက
မာန္မာန ႏွင္႕
ငါက ရာဇာ
ငါဟာသူေ႒း
ငါ ပေဂးပါ
ငါေသြးတက္ၾကြ
လူ႕ဘာလတုိ႕
ေဒသပုိင္းျခား
ကာလ အားျဖင္႕
မ်ားျပား လွစြာ
အ၀ိဇၨာေၾကာင္႕ တဏွာဘီလူး
အေမွာင္ပူးေသာ္
က်ဴးက်ဴးေက်ာ္ေက်ာ္
ဂုဏ္ကုိေဖာ္၍
ေမာ္ေမာ္ေမာက္ေမာက္
ငါတစ္ေယာက္သာ
မုိးေအာက္ တစ္လြား
ေရႊကလား ဟု
ထင္မွား မွတ္လြဲ
သုိ႔စဥ္စြဲလည္း
ဇာတ္ပြဲ ၾကီးက
ျပန္ဖုိ႕ခ်ေသာ္
သုဘရာဇာ
ေျခ ေအာက္မွာပင္
ဘာသာလူမ်ဳိး
ခ်ိန္မထုိုးပဲ
ပုတ္သုိး ခႏၶာ ျမဳပ္ရရွာသည္
ဘယ္မွာ ငါဟု ရွိအံ႔ နည္း ......။
။.....................။
(မာန္လည္ ဆရာေတာ္)
Subscribe to:
Posts (Atom)